:: دوره 21، شماره 1 - ( 6-1398 ) ::
جلد 21 شماره 1 صفحات 231-256 برگشت به فهرست نسخه ها
دانش بومی و فناوری زیلوبافی کاشان
فرانه معدنی، امیرحسین چیت سازیان*
چکیده:   (364 مشاهده)
زیلو، زیرانداز تخت‌پنبه‌ای است با مقاومت در برابر حرارت و جذب گرما، که مردم نواحی گرم و خشک کویر مرکزی ایران همچون یزد، میبد، اردکان، اردستان، کاشان و سمنان، برای در امان ماندن از گرما می‌بافتند و در مساجد، اماکن عمومی و مذهبی و منازل استفاده می‌کردند. اما امروزه بافت و کاربری این هنر بومی در کاشان، به‌شدت رو به کاهش است و جز اندکی از بافندگان بدان مشغول نیستند. از آنجا که پژوهش مدوّنی دربارۀ زیلوبافی کاشان صورت نگرفته است، نگارندگان در پژوهش پیش رو تاریخچۀ زیلوبافی در این شهر را بررسی کرده، ابزارهای بافت، مراحل پیش از تولید و روند تولید آن را، با توجه به جامعۀ آماری ده‌نفره شامل هشت نفر بافندۀ زیلو، یک نفر فروشندۀ زیلو و مسئول مرکز هنرهای سنتی کاشان، به‌منظور شناخت علل زوال این هنر بومی بررسی نموده‌اند. نتایج حاصل از این پژوهش توصیفی‌تحلیلی در جامعۀ آماری زیلوبافان شهر کاشان، نشانگر آن است که صنعتی شدن شهر کاشان با تأسیس کارخانه‌های مختلف به‌خصوص ریسندگی و تولید و مصرف فرش ماشینی، موجب به حاشیه راندن زیلوبافی شده است. همچنین بالا رفتن میانگین سن استادکاران زیلوباف، نیاز به جایگزین شدن آن‌ها را با نیروی جوان آموزش‌دیده تشدید می‌کند و همکاری همه‌جانبۀ ارگان‌های دولتی و خصوصی را برای پیشگیری از فراموش شدن این هنر بومی و سنتی می‌طلبد.
 
واژه‌های کلیدی: زیلوبافی، هنربومی، نساجی سنتی، صنایع دستی، شهر کاشان
متن کامل [PDF 931 kb]   (110 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1398/12/24 | پذیرش: 1398/12/24 | انتشار: 1398/12/24



XML   English Abstract   Print



دوره 21، شماره 1 - ( 6-1398 ) برگشت به فهرست نسخه ها